• Iyengar Yoga Opleiding

  • iyengar yoga opleiding

    Waar moet je allemaal op letten als je kiest voor een yoga opleiding? Welke stijl van yoga werkt het beste voor jou en sluit goed aan bij jouw behoeften van dit moment? Niet altijd kom je meteen terecht bij de juiste docent, soms heb je geluk en gaat het goed, en soms heb je pech en valt de opleiding erg tegen. Ik wil je graag meer vertellen over mijn ervaringen!

    Zoals sommigen van jullie misschien al weten, ben ik in september (2017) gestart met de Iyengar Yoga opleiding in Amsterdam, bij Berber Schonholzer van Iyengar Yoga Zeeburg. Ik krijg regelmatig vragen over wat deze opleiding precies inhoudt, dus daar wil ik mee beginnen. De Iyengar Yoga opleiding op het Introductory niveau duurt drie jaar, en vervolgens kun je door naar het Intermediatie Junior niveau (I, II, III), en als je echt geinteresseerd bent is er vervolgens ook nog het Senior niveau. De precisie van de Iyengar methode betekent dus genoeg lesstof voor de komende twintig jaar! Maar goed we beginnen bij het begin.

    De docente Berber is een senior teacher zoals dat heet, en dat kun je merken aan haar schat aan kennis over techniek en alignment, en het is echt een voorrecht om van haar te mogen leren. Mijn studenten (en ikzelf natuurlijk ook) merken al na een paar opleidingsweekenden dat mijn lessen aan het veranderen zijn; ik leg nog beter uit, in meer detail, en ik neem meer tijd om de techniek van de houdingen uit te leggen. Dit is een goede verbetering en het is fijn om weer te groeien in mijn lesgeven, maar verloopt iets minder soepeltjes dan ik het nu doe overkomen. Deze leercurve gaat namelijk gepaard met redelijk wat onzekerheid over mijn eigen kunnen en vaardigheid in het lesgeven. De maandag na het tweede of derde opleidingsweekend voelde ik me zó onzeker omdat ik voelde dat ik de houdingen zelf, de overgangen tussen de houdingen en de acties in de houdingen lang niet zo goed uit kon leggen als dat Berber het had gedaan in het weekend ervoor. Sterker nog, ik ontdekte een aantal foutjes bij mezelf, en een aantal automatismes waarvan ik mezelf ging afvragen of ik het niet beter anders kon aanpakken. Ik werd me er bewust van dat ik jaren lang dezelfde aanwijzingen had gegeven, en dat er wellicht een veel betere manier was om de houdingen in te spreken. Dat was even slikken.

    Toen ik op mijn beurt in datzelfde opleidingsweekend moest lesgeven in een houding kreeg ik bovendien als feedback dat ik niet alleen moest opnoemen wat ik allemaal wist over de houding, maar dat ik ervoor moest zorgen dat de informatie die ik geef ondersteunend werkt voor de leerlingen in je les. Dat was echt een eye-opener en dit probeer ik nu in gedachten te houden in elke les die ik geef, en ik hoop dat ik dit steeds beter kan gaan beheersen. Zware houdingen licht maken door de juiste aanwijzingen op het juiste moment, dat is echt een kunst!

    Misschien is het goed als ik een paar stappen terug doe en uitleg waarom ik heb gekozen voor een Iyengar Yoga opleiding. Ik ben begonnen met yoga toen ik als 19-jarige student verhuisde naar Amsterdam (met een korte tussenstop in Almere). Na eerst twee andere docenten te hebben ervaren, Hatha Yoga in een huiskamer en Critical Alignment bij het Universitair Sportcentrum, kwam ik via een vriendin uit bij Iyengar Yoga lessen van Pauline Daniels. Toen Pauline een tijdje naar India ging, werden we doorverwezen naar haar docente, en dat was hoe ik Berber leerde kennen.

    Ik herinner me nog heel goed hoe ontzettend zwaar die eerste lessen waren! Veel mensen geloven me niet - dus ik blijf het stug herhalen - maar toen ik net begon met yoga kon ik met mijn vingers nét bij de grond, en mijn heupen zaten helemaal vast. De staande houdingen waren killing voor mijn benen! Vooral in Iyengar Yoga laten ze je lang staan in deze houdingen en worden de houdingen ook meerdere keren achter elkaar herhaald, met veel focus op techniek en alignment. Hierdoor ging ik als beginner heel snel vooruit en leerde ik de houdingen meteen goed aan. Maar een van de dingen waar Iyengar Yoga juist bekend om staat, namelijk het gebruik van hulpmiddelen of props, zoals bijvoorbeeld riemen, blokken, touwen, dekens, bolsters, stoelen, etc., ging me na een tijdje (1-1,5 jaar) erg tegenstaan. Ik was het beginnerstadium ontgroeid en ik wilde nog meer vooruit, verder gaan in de houdingen, dieper, sneller, meer, en ik ervaarde het gesjouw met en het gebruik van props als erg tijdrovend en belemmerend. Ik wilde oefenen, ik wilde doen!

    Daarom ben ik toen op 21-jarige leeftijd uitgekomen bij de Hatha Yoga opleiding van Ron van der Post in Nijmegen (inmiddels was ik ook terugverhuisd naar Den Bosch). En dat was echt ge-wel-dig! In deze opleiding was het bijna alleen maar doen doen doen, en daarnaast werd er veel aandacht besteedt aan de filosofie, meditatie, en er was persoonlijke begeleiding op het yogapad. Dit was precies wat ik op dat moment nodig had, en deze drie jarige opleiding heeft mijn leven volledig omgegooid; zonder deze opleiding zou ik niet zijn waar ik vandaag de dag ben!

    Mijn achtergrond in Iyengar hielp me tijdens deze opleiding heel erg mee. Omdat ik wist waar ik naartoe moest in de houdingen groeide ik een stuk sneller dan wanneer ik deze kennis niet gehad had. Dit geldt ook voor het geven van mijn eerste lessen! Want dat is een groot verschil, les nemen en zelf oefenen, of les geven. In het begin had ik vooral veel last van het niveau verschil. Wanneer je erachter komt dat 90% van je groep niet in de houding kan komen die je voor ogen hebt, sta je - letterlijk - met je mond vol tanden voor de groep. Want wat doe je dan? Ook de hoeveelheid klachten en vragen van studenten was in het begin erg moeilijk om mee om te gaan. Buiten mijn lessen om was ik regelmatig informatie aan het opzoeken over overstrekte knieen, pijnlijke SI-gewrichten, rugpijn.. om maar een paar voorbeelden te noemen. Om deze redenen leek het me een goed idee om terug te gaan naar mijn Iyengar ‘roots,’ om bij te kunnen spijkeren op techniek en hopelijk zo mijn lesgeven te verbeteren. Achteraf gezien niet de beste beslissing, heb ik er toen voor gekozen om naar de grootste opleiding van Iyengar Yoga in Nederland te gaan, ook gevestigd in Amsterdam. De grootste dus ook de beste redeneerde ik, maar dat viel helaas erg tegen. De opleiding daar was erg massaal opgezet, met veertig of meer studenten in één grote ruimte, en er was weinig tot geen persoonlijke aandacht. Er werd niet eens de moeite genoemen om je naam te leren. Dit alles werd versterkt door het feit dat er meerdere docenten waren die lesgaven in de houdingen, en dat er weer andere docenten waren voor de vakken anatomie, filosofie, en alignment theorie. Maar hier had ik nog doorheen kunnen kijken was het niet voor een hele rigide, harde en op angst gebaseerde lesstijl van een van de asana docenten. Iyengar Yoga kan vaker rigide zijn doordat het zo gericht is op precisie, en persoonlijk hou ik wel van een strenge docent die je hard laat werken (zo ben ik zelf ook :). Maar dit ging veel verder dan dat. Er hing gewoon angst in de ruimte om het maar goed te doen, en ik kwam vaak thuis met kleine blessures omdat er zo motorisch en repetitief werd gewerkt. Ook kreeg ik een correctie van een van de derdejaars studenten die bedoeld was voor mijn onderste ribben, maar net even iets te hoog gegrepen was zeg maar. Er was voor mij geen aanspreekpunt om dit te melden, en dit heb ik ook ervaren als heel vervelend. Toen ik na het eerste half jaar van de opleiding merkte dat ik tegenzin had om daar weer naartoe te gaan, wat heel erg vreemd is - ík geen zin in yoga, ben ik dan ook afgehaakt.

    Dit was zo’n ongelofelijk contrast met de opleiding van Ron waar ik letterlijk twee weken lang naar uitkeek (we hadden eens in de twee weken op een zaterdag les), dat ik mijn beslissing om Iyengar Yoga te gaan doen opnieuw heb geevalueerd en toen besloten heb om het tweede jaar bij Ron nog eens over te doen. Mijn gedachte was toen, als ik zo’n goede leraar heb, waarom zou ik dan verder gaan zoeken?

    Inmiddels zijn we alweer heel wat jaren verder; ik doe nu al weer 12 jaar aan yoga en ik geef nu 8-9 jaar les. Vanwege hele andere omstandigheden (het afronden van mijn Bachelor/Master, een tijdje in het buitenland hebben gewoond, het opstarten van een nieuw bedrijf) kwam bijscholing op een laag pitje te staan. Nou ja, in ieder geval in de vorm van een volledige opleiding, ik heb natuurlijk niet stilgezeten! Nu ik eindelijk de tijd had en, niet onbelangrijk, de financiele middelen, ben ik dus weer druk aan de studie! Op het moment dat ik dit schrijf zit ik in de trein naar huis, ik kom net bij een workshop bij Berber vandaan. Mijn achteroverbuiging Urdhva Dhanurasana is helemaal ontleed vanmiddag, ik heb anders leren voelen in deze houding, en ik weet nu weer beter waar ik aan kan werken, en hoe ik dat moet doen. Ik kan iedereen niet genoeg aanraden om een goede leraar of docente te zoeken die inspireert, motiveert, en ervoor zorgt dat je weer groeit in je beoefening én je lesgeven! Namasté